Zamanın soysuzluğu demişti zamanında ben kişisi.
Ama işte güzellikler getirdiği de oluyor.
Bekliyor insan, kötü şeyler oluyor çoğu zaman, iyisel şeyler bulamıyabiliyor işte yolunu..
Sonra sen çıkıyorsun bir yerlerden, mesela en küçük cebimden?
Yerini buluyorsun kendin zaten, yol göstermeme ne hacet?
Zamanın sonsuzluğu olduk, farkında mısın??
Boğazımızdaki ağrının soğuk algınlığından olduğunun öğretildiği zamanlardı sanırım, yutkunmaktan vazgeçtiğimiz günler.
Düşüşlerimize engel olamamakla ilgiliydi oysa herşey, hayır, boğaz ağrısından değil, diyemedik.
Kalanlarımızla sağ salim yaşıyorduk işte, sızlanmanın alemi yoktu. Sızlanmayacaktık.
Ne denirse başımızı sallayan kukla baloncuklar olduk bir süre sonra..
Vazgeçmeyi unuttuk, unutmayı unuttuk, sevmeyi unuttuk, yokluğu olan herşeyi unuttuk var olanlarla beraber.
Şimdi geride kalanlarla, dümdüz bir hayat sürüyoruz. Sonunun nereye gideceğini bilmeden, emin olmadan bir şeylerden, sevmeden, yutkunmadan, susarak..
Boğazımızdaki ağrının soğuk algınlığından olduğunun öğretildiği zamanlardı sanırım, varlığımızdan vazgeçtiğimiz günler.
Ya, herkes şaşırsa misal. Hem de hiç şaşırmasa.
"Aaaa"larla beraber "zaten..."ler ortalıkta çınlasa.
Ben bir köşede dursam, ama kimsenin bakmadığı o köşede,
dinlesem herkesin dediklerini. En çok ne duyardım acaba?
Ama artık olsa ya.. Cidden olsa, bitse, tamamı budur desek? Olmaz değil mi?
Henüz olmaz zaten..
Depoladığım enerji super. Düşünmeden hareket ediyorum ohhhh!
Tatil yarıyor, kim ne derse desin. Yapılan tatil sevdiğinle olunca o ayrı bir güzel tabii. Ama hemen bir gün sonrasında işe başlamak kabus gibi. Daha gözlerini açamamışsın missal, adam diyor ki, "hocam hoşgeldiniz!" Yok yaaa!
İş dedimse de, seminer, ohhh püfür püfür! Kavruluyorum! Ankara'nın kurusuna alışan birisi olarak, İstanbul'un nemi ağır geldi biraz. Kendimi hasta etme yollarındayım bu gidişle. Yeniden =(
Öperim canım seni de, okuyan er :D
